Katastrofa w Smoleńsku: sylwetki ofiar

• dyplomacja
• kaczynski
• katyń
• polska polityka zagraniczna
• _wschod24

W katastrofie samolotu rządowego, który rozbił się w Smoleńsku zginęło 96 osób, wielu czynnych przedstawicieli władz państowych, wojska oraz parlamentu. Wśród ofiar znaleźli się Prezydent Lech Kaczyński, pierwsza dama Maria Kaczyńska, Prezes Narodowego Banku Polskiego Sławomir Skrzypek, ostatni prezydent Rządu Polskiego na Wygnaniu Ryszard Kaczorowski, generałowie - dowódcy Sił Powietrznych, Lądowych, Marynarki Wojennej, Operacyjnych Sił Zbrojnych, Wojsk Specjalnych oraz Szef Sztabu, jak również dwóch wicemarszałków Sejmu, wicemarszałek Senatu, ministrowie i wiceministrowie w Kancelarii Prezydenta, wiceministrowie MSZ, MON i Ministerstwa Kultury, Rzecznik Praw Obywatelskich, Prezes Instytytu Pamięci Narodowej, Prezes Naczelnej Izby Adwokackiej oraz parlamentarzyści i przedstawiciele organizacji pozarządowych.

Lech Kaczyński - Prezydent RP

Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Lech Kaczyński urodził się 18 czerwca 1949 roku. Był doktorem habilitowanym nauk prawnych, specjalistą w zakresie prawa pracy. W swej karierze był między innymi, senatorem, posłem na Sejm I i IV kadencji, ministrem sprawiedliwości oraz prezesem Najwyższej Izby Kontroli. W 2002 roku objął stanowisko prezydenta Warszawy. Prezydentem Rzeczpospolitej jest od 2005 roku.

W latach 70. był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników, a potem doradcą Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Po ogłoszeniu stanu wojennego został internowany. W latach 80. był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, w 1989 roku uczestniczył w obradach „okrągłego stołu".

Lech Kaczyński studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1971 roku przeprowadził się do Sopotu, by podjąć pracę naukową na Uniwersytecie Gdańskim. W 1980 roku obronił doktorat z prawa pracy, a w 1990 roku uzyskał habilitację.

W okresie PRL był związany z opozycją antykomunistyczną. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników, działał też w Wolnych Związkach Zawodowych. W sierpniu 1980 roku był doradcą stoczniowców w Stoczni Gdańskiej, a później członkiem Zarządu Regionu Gdańskiego NSZZ "S".

Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany. Po zwolnieniu nadal działał w podziemnej "Solidarności". Stał się jednym z kilku najbardziej zaufanych współpracowników Lecha Wałęsy. Brał udział w obradach "okrągłego stołu" w zespole do spraw pluralizmu związkowego. W wyborach czerwcowych 1989 roku wybrano go na senatora.

W 1989 roku wraz z bratem Jarosławem odegrał kluczową rolę w tworzeniu rządu Tadeusza Mazowieckiego. Rok później został wiceprzewodniczącym "Solidarności". W 1991 roku przegrał z Marianem Krzaklewskim rywalizację o przywództwo związku. W tym samym roku został ministrem stanu do spraw bezpieczeństwa w Kancelarii Lecha Wałęsy, której szefem był jego brat, Jarosław. Po konflikcie z prezydentem, wraz z bratem odszedł z Kancelarii. W wyborach parlamentarnych w 1991 roku został wybrany na posła z listy PC.

W latach 1992-1995 Lech Kaczyński był prezesem Najwyższej Izby Kontroli. Od czerwca 2000 do lipca 2001 roku był ministrem sprawiedliwości w gabinecie Jerzego Buzka. W 2001 roku został przewodniczącym Komitetu Krajowego "Prawo i Sprawiedliwość", a następnie prezesem PiS. Jesienią 2002 roku wygrał wybory na prezydenta Warszawy.
W 2005 roku został wybrany na prezydenta Rzeczpospolitej. Urząd objął 23 grudnia, składając przysięgę przed Zgromadzeniem Narodowym.

Maria Kaczyńska - żona prezydenta RP

Urodziła się w 1943 roku. Z wykształcenia była ekonomistką. Po ukończeniu studiów podjęła pracę w Instytucie Morskim w Gdyni. Swojego męża poznała w 1976 roku.

W imieniu Prezydenta uczestniczyła jako Specjalny Wysłannik w wielu uroczystościach międzynarodowych, reprezentując Głowę Państwa. Jako Pierwsza Dama podjęła działania wspierające działalność charytatywną. Objęła patronat nad wieloma akcjami dobroczynnymi,

W ramach swojej działalności publicznej podpisała się w 2007 roku pod apelem kobiet do parlamentarzystów o pozostawienie bez zmian zapisu konstytucji w dziedzinie ochrony życia. W 2007 roku wraz z Ludmiłą Putin otworzyła Dom Polski w Sankt Petersburgu.

Maria Kaczyńska pochodziła z rodziny repatriantów z Wilna. Jej ojciec walczył w Armii Krajowej, jeden z jego braci w armii generała Andersa, drugi został zamordowany przez NKWD w Katyniu.

Ryszard Kaczorowski - ostatni prezydent Rządu Polskiego na Wygnaniu

Ryszard Kaczorowski został zaprzysiężony na prezydenta RP na Uchodźstwie w lipcu 1989 roku, po tragicznej śmierci Kazimierza Sabbata. Rok później przyjechał do kraju, po ponad 50. latach nieobecności. 22 grudnia 1990 na Zamku Królewskim w Warszawie Ryszard Kaczorowski przekazał insygnia władzy prezydenckiej Lechowi Wałęsie.
Prezydent Kaczorowski został odznaczony Orderem Orła Białego i Orderem Odrodzenia Polski. W uznaniu zasług niepodległościowych papież Jan Paweł II nadał mu Wielki Krzyż Orderu Piano. Uhonorowany wieloma odznaczeniami, między innymi, Krzyżem Monte Cassino i Medalem Konfederacji Jasnogórskiej.

W listopadzie 2004 prezydent Kaczorowski otrzymał Wielki Krzyż Kawalerski św. Michała i Jerzego. To najwyższe odznaczenie, które można otrzymać w uznaniu zasług dla Wielkiej Brytanii, przyznała mu królowa Elżbieta II, za działalność na rzecz społeczności polskiej emigracji.

W ciągu ostatnich lat Ryszard Kaczorowski wielokrotnie bywał w Polsce. Otrzymał tytuł doktora honoris causa czterech polskich uczelni - Uniwersytetu Wrocławskiego, Akademii Medycznej w Białymstoku, Uniwersytetu Opolskiego i Uniwersytetu w Białymstoku. Ma honorowe obywatelstwo kilku polskich miast, w tym Krakowa, Warszawy i Gdyni.
Jest przewodniczącym Rady Dziedzictwa Archiwalnego w Warszawie, członkiem Rady Pamięci Walki i Męczeństwa w Warszawie, a także honorowym patronem Fundacji Młodej Polonii oraz Fundacji Ochrony Zabytków Militarnych pod auspicjami Polskiego Towarzystwa Historycznego w Wielkiej Brytanii.

Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada 1919 roku w Białymstoku. Należał do harcerstwa, był związany z drużynami Andrzeja Małkowskiego. Jego konspiracyjną działalność w czasie wojny przerwało aresztowanie przez NKWD 17 czerwca 1940 roku. Sąd wojskowy skazał Kaczorowskiego na karę śmierci. Po stu dniach w celi zamieniono ją na 10 lat obozu na Syberii.

W 1942 roku Ryszard Kaczorowski opuścił Związek Radziecki z żołnierzami generała Andersa, by znaleźć się w Palestynie. Przeszedł cały szlak bojowy II Korpusu, w bitwie pod Monte Cassino był dowódcą ośrodka łączności 2 Brygady Strzelców.
Po wojnie osiadł na stałe w Londynie, w 1949 roku skończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Pracował w przemyśle jako księgowy, do przejścia na emeryturę w 1986 roku. Na emigracji organizował polskie harcerstwo, w latach 50. i 60. był we władzach światowego Związku Harcerstwa na Obczyźnie. W 1986 został powołany do Rady Narodowej Rzeczpospolitej, co oznaczało powierzenie mu obowiązków ministra spraw krajowych. W 1989 został prezydentem RP na Uchodźstwie.

Sławomir Skrzypek - Prezes Narodowego Banku Polskiego

Sławomir Skrzypek był prezesem NBP od 2007 roku, wcześniej pełnił obowiązki prezesa zarządu tego banku.
W swojej karierze pełnił także funkcje wiceprzewodniczącego rady nadzorczej Banku Ochrony Środowiska, zasiadał w radzie nadzorczej Domu Maklerskiego BOŚ SA. Był także przewodniczącym rad nadzorczych: Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Banku Pocztowego, a od maja 2006 roku - Telewizji Polskiej.
20 grudnia 2005 został powołany na stanowisko wiceprezesa zarządu PKO BP, a od 29 września 2006 roku do 9 stycznia 2007 roku pełnił obowiązki prezesa zarządu PKO BP.

Sławomir Skrzypek urodził się 10 maja 1963 roku. Studiował na Politechnice Śląskiej, gdzie w 1989 roku ukończył studia magisterskie na wydziale budownictwa w zakresie budownictwa, specjalność konstrukcje budowlane i inżynierskie.
Ukończył też studia podyplomowe na Akademii Ekonomicznej w Krakowie w zakresie Zarządzania Aktywami i Pasywami w Polskim Systemie Bankowym oraz na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
W latach 1993-1997 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, gdzie zajmował się kontrolą finansową struktur administracji rządowej i samorządowej oraz sektora bankowego.

W latach 1997-2000 był zastępcą Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, odpowiedzialnego za Departament Kapitałowy, Departament Współpracy z Zagranicą oraz Departament Ochrony Wód i Gospodarki Wodnej.

Od listopada 2002 roku pełnił funkcję zastępcy Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, odpowiedzialnego między innymi za politykę finansową, inwestycje i nadzór właścicielski.

gen. Franciszek Gągor - Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego

Urodził się 8 września 1951 roku. Był doktorem nauk wojskowych, specjalistą w dziedzinie rozpoznania i operacji pokojowych. Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Był absolwentem Akademii Obrony NATO w Rzymie. Odbył też Podyplomowe Studia Strategiczno-Operacyjne na Narodowym Uniwersytecie Obrony Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.

W latach 1976 - 1977 brał udział w misji pokojowej Doraźnych Sił Pokojowych ONZ w Egipcie jako starszy oficer operacyjny. Od 1980 do 1985 roku kierował Pionem Operacyjnym polskiego kontyngentu na Misji Obserwacyjnej Sił Narodów Zjednoczonych do spraw Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 1989 -1990 pełnił funkcję zastępcy szefa Logistyki Sił Narodów Zjednoczonych w tej operacji. W 1991 roku został zastępcą dowódcy polskiego kontyngentu w Operacji "Pustynna Burza" w Zatoce Perskiej. W 1992 roku służył jako zastępca dowódcy sektora Misji Obserwacyjnej ONZ w Iraku.

W 2003 roku, w randze zastępcy sekretarza generalnego ONZ, generał Gągor kierował Misją Obserwacyjną ONZ w Iraku i Kuwejcie, a później pełnił funkcję dowódcy Sił Narodów Zjednoczonych do spraw Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan. W latach 2004 - 2006 był polskim przedstawicielem wojskowym przy Komitetach Wojskowych NATO i UE w Brukseli. W lutym 2006 roku został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

gen. Andrzej Błasik - dowódca Sił Powietrznych RP

W 1985 roku ukończył słynną "Szkołę Orląt" w Dęblinie, w stopniu podporucznika w grupie pilotów. W latach 1993-1995 studiował w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Był również absolwentem Holenderskiej Akademii Obrony w Hadze oraz Szkoły Wojennej Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Montgomery.

19 kwietnia 2007 roku został mianowany dowódcą Sił Powietrznych i awansowany na generała dywizji. W sierpniu tego samego roku otrzymał awans na generała broni.

Urodził się 11 października 1962 roku. Służbę pilota rozpoczął w 8. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Mirosławcu. W 1987 roku został przeniesiony do 40. Pułku Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego w Świdwinie.

Od 1995 roku służył w Szefostwie Wojsk Lotniczych Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej w Warszawie. W 2002 roku został dowódcą 31. Bazy Lotniczej w Poznaniu. Dowodzona przez niego jednostka wojskowa otrzymała w 2003 roku "Znak Honorowy Sił Zbrojnych RP" za zabezpieczenie międzynarodowych manewrów pod kryptonimem "NATO Air Meet 2003".

Od 2004 roku był szefem Oddziału Zastosowania Bojowego w Dowództwie Sił Powietrznych, w latach 2005-2007 dowodził 2. Brygadą Lotnictwa Taktycznego. Później przez krótki czas pełnił funkcję komendanta-rektora Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych.

wiceadmirał Andrzej Karweta - dowódca Marynarki Wojennej RP

oficer dyplomowany polskiej Marynarki Wojennej  w stopniu wiceadmirała na etacie admirała floty, magister inżynier nawigator, w okresie od 1986 do 2002 roku dowódca ORP "Czapla", ORP "Mewa" i 13 dywizjonu Trałowców, w latach 2005-2006 zastępca dowódcy 8. Flotylli Obrony Wybrzeża, od 11 listopada 2007 roku dowódca Marynarki Wojennej, odznaczony Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi.

Andrzej Karweta urodził się 11 czerwca 1958 roku w Jeleniu (obecnie dzielnica miasta Jaworzno). W 1977 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Chrzanowie i został przyjęty na Wydział Dowódczy Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte w Gdyni. W 1989 roku odbył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów, natomiast w 1992 i 1997 roku był słuchaczem podyplomowych studiów operacyjno-taktycznych w Instytucie Dowódczo-Sztabowym Akademii Marynarki Wojennej.

W 2006 roku rozpoczął Studia Polityki Obronnej na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, a następnie został skierowany do Królewskiej Akademii Studiów Obronnych w Londynie (ang. Royal College of Defence Studies).

Na pierwsze stanowisko wyznaczono go do 13 Dywizjonu Trałowców w Helu, który wchodził w skład 9 Flotylli Obrony Wybrzeża im. kontradm. Włodzimierza Steyera. Początkowo był dowódcą działu okrętowego, a następnie zastępcą dowódcy okrętu na trałowcach. W 1986 roku został dowódcą trałowca ORP "Czapla" projektu 206F. Trzy lata później objął dowództwo nad bliźniaczym ORP "Mewa" i jednocześnie dowodził grupą taktyczną 13 Dywizjonu Trałowców. Od 1992 do 1996 roku pełnił funkcję szefa sztabu – zastępcy dowódcy 13 Dywizjonu Trałowców, po czym w stopniu komandora był dowódcą tej jednostki wojskowej.

W 2002 roku został zastępcą szefa Oddziału Broni Podwodnej w Naczelnym Dowództwie Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO na Oceanie Atlantyckim (ang. Supreme Allied Command Atlantic – SACLANT). Równolegle wykonywał obowiązki polskiego narodowego przedstawiciela wojskowego przy Kwaterze Głównej SACLANT w Norfolk. W związku z reorganizacją w 2003 roku objął stanowisko polskiego narodowego przedstawiciela łącznikowego w Sojuszniczym Dowództwie Transformacji NATO w Norfolk (ang. Allied Command Transformation – ACT).

W 2005 roku powrócił do kraju, gdzie do 2006 roku był zastępcą dowódcy 8 Flotylli Obrony Wybrzeża im. wiceadm. Kazimierza Porębskiego w Świnoujściu. Z dniem 3 maja 2007 roku został awansowany na kontradmirała i wyznaczony zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej w Gdyni.

8 listopada 2007 roku prezydent Lech Kaczyński mianował go na stopień wiceadmirała i powierzył z dniem 11 listopada 2007 dowodzenie Marynarką Wojenną.

Andrzej Karweta był żonaty, z żoną Marią miał dwie córki i syna. Interesował się historią i modelarstwem okrętowym. Uprawiał turystykę rowerową i pieszą.

gen. Tadeusz Buk - dowódca Wojsk Lądowych RP

Tadeusz Buk (ur. 15 grudnia 1960  w Mójczy  gm. Daleszyce  woj. świętokrzyskie zm. 10 kwietnia 2010  pod Smoleńskiem) – polski wojskowy, generał dywizji. Od września 2009 dowódca Wojsk Lądowych Rzeczypospolitej Polskiej.

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Kielcach. W 1984 roku ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Pancernych w Poznaniu.

W 1984 r. rozpoczął służbę na stanowisku dowódcy plutonu czołgów w 29 Pułku Czołgów Średnich w Żaganiu. W jednostce służył pozostawał do 1991r.

W 1991 rozpoczął studia na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.
W latach 1993-1995 służył m.in. w 18 Batalionie Desantowo-Szturmowym oraz 6 Brygadzie Desantowo-Szturmowej. W latach 1995-1998 roku pełnił obowiązki w 25. Brygadzie Kawalerii Powietrznej w Tomaszowie Mazowieckim

W 1999, po ukończeniu rocznego podyplomowego studium dowódczo-sztabowego w USA, został mianowany zastępcą dowódcy jednostki. W latach 2002-2005 był dowódcą 34 Brygady Kawalerii Pancernej w Żaganiu. W latach 2004-2005 pełnił funkcję zastępcy dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku. W latach 2005-2006 był zastępcą dyrektora Centrum Szkolenia Sił Połączonych NATO w Bydgoszczy. W latach 2006-2007 był zastępcą dowódcy Połączonego Dowództwa ds. Budowania Afgańskiego Systemu Bezpieczeństwa - (Combined Security Transition Command - Afghanistan CSTC-A). 15 czerwca 2007 r. objął stanowisko dowódcy 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki. 25 lipca 2007 r. przejął dowodzenie nad IX zmianą PKW i Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe w Iraku. 15 września 2009 r. został powołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na stanowisko dowódcy Wojsk Lądowych.

gen. Bronisław Kwiatkowski - dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych RP

Generał broni, oficer wojsk pancernych i powietrzno-desantowych. Od 1969 służy w Siłach Zbrojnych. Dowodził Polskim Kontyngentem Wojskowym w Syrii, 6 Brygadą Desantowo-Szturmową oraz Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe w Iraku. W latach 2005-2007 zastępca dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego, następnie dowódca operacyjny Sił Zbrojnych.

Bronisław Kwiatkowski urodził się 5 maja 1950 w Mazurach, miejscowości w powiecie Kolbuszowskim, gminie Raniżów. W 1973 ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Generał B. Kwiatkowski to także absolwent Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie (lata 1977-1980) oraz Akademii Dowodzenia Związkowych Sił Zbrojnych Niemiec (niem. die Bundeswehr, lata 1990-1992) w Hamburgu.

Na pierwsze stanowisko liniowe – dowódcy plutonu – skierowano go do 29 Pułku Czołgów 11 "Drezdeńskiej" Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1974 został dowódcą kompanii w tej jednostce wojskowej. Od 1980 do 1982 kierował sztabem 18 batalionu powietrzno-desantowego z Bielska-Białej, po czym służył w Dowództwie 6 "Pomorskiej" Dywizji Powietrzno-Desantowej w Krakowie, od 1986 6 "Pomorskiej" Brygady Powietrzno-Desantowej, a od 1989 6 "Pomorskiej" Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego. Pełnił kolejno funkcje oficera operacyjnego (lata 1982-1983), szefa Wydziału Operacyjnego (lata 1983-1986) oraz szefa Sztabu (lata 1986-1990).

W 1990 został szefem Oddziału Operacyjnego w Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie, a od 1993 był szefem Oddziału Rozpoznania i Walki Radioelektronicznej w Sztabie Krakowskiego Okręgu Wojskowego w Krakowie. W latach 1995-1996 dowodził Polskim Kontyngentem Wojskowym w ramach misji pokojowej ONZ rozdzielania wojsk na Wzgórzach Golan (UNDOF). Następnie objął stanowisko dowódcy 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie.

W 2000 wyznaczono go szefem Sztabu Korpusu Powietrzno-Zmechanizowanego w Krakowie, który w 2002 przeformowano na 2 Korpus Zmechanizowany. W 2003 został zastępcą dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe, w ramach I zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku po II wojnie w Zatoce Perskiej. Po powrocie do Polski w 2004 był zastępcą dyrektora Centrum Szkolenia Sił Pokojowych NATO (ang. Joint Force Training Center) w Bydgoszczy. W 2005 ponownie przebywał w Iraku jako Szef Szkolenia Misji Szkoleniowej NATO (ang. NATO Training Mission – Iraq). Następnie był zastępcą dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego.

Od 18 lipca 2006 do 24 stycznia 2007 dowodził Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe podczas VII zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego na misji stabilizacyjnej w Iraku. 20 kwietnia 2007 został wyznaczony na dowódcę Dowództwa Operacyjnego. 3 maja 2007 prezydent Lech Kaczyński awansował gen. dyw. Bronisława Kwiatkowskiego na stopień wojskowy generała broni. W związku z reorganizacją, w dniu 15 sierpnia 2007 objął stanowisko dowódcy operacyjnego Sił Zbrojnych.

gen. Włodzimierz Potasiński - dowódca Wojsk Specjalnych RP

Urodził się 31 lipca 1956 w Czeladzi

polski żołnierz w stopniu generała dywizji.

Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych w 1980, Akademię Sztabu Generalnego w Warszawie w 1988 oraz Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w George C. Marshall European Center for Security Studies w 1997

W czasie przebiegłu służby wojskowej piastował liczne stanowiska dowódcze, m.in: Dowódca plutonu szturmowego – 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa w Krakowie, dowódca kompanii szturmowej – 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa w Krakowie. Szef sztabu a poźniej dowódca w 16 Batalion Powietrznodesantowy. Dowódca PKW w Syrii. Dowódca – 3 Brygada Zmechanizowana Legionów im. Romualda Traugutta w Lublinie. Szef Zarządu Rozpoznania i WRE – Dowództwo Wojsk Lądowych. Dowódca – 2 Brygada Zmechanizowana im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. Dowódca – 25 Brygada Kawalerii Powietrznej im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Tomaszowie Mazowieckim. p.o. dowódca – 2 Korpus Zmechanizowany w Krakowie.

Od 15 sierpnia 2007 dowódca Wojsk Specjalnych

Jerzy Szmajdziński - wicemarszałek Sejmu

W przeszłości był ministrem obrony narodowej w rządzie Leszka Millera. W Sejmie zasiadał od 1985 roku. Był między innymi przewodniczącym Klubu Parlamentarnego SLD.

Był także członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005 roku. Od początku zasiada we władzach krajowych SLD, w czerwcu 2008 roku został wiceprzewodniczącym tej partii.
W grudniu ubiegłego roku został ogłoszony kandydatem SLD w wyborach prezydenckich w 2010.

Urodził się 9 kwietnia 1952 roku we Wrocławiu. Tam ukończył Akademię Ekonomiczną im. Oskara Langego. W latach 1975-81 pracował we wrocławskich oddziałach Socjalistycznego Związku Studentów Polskich i Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej.

Do PZPR wstąpił w roku 1973, na dwa lata przed ukończeniem studiów. Od 1989 do 1990 roku był członkiem KC PZPR. Pełnił także funkcję kierownika wydziału Polityczno-Organizacyjnego.

Od 1990 roku był członkiem Socjaldemokracji RP, jej sekretarzem generalnym i przez dwa lata wiceprzewodniczącym. Po rozwiązaniu się SdRP w 1999 roku został członkiem Zarządu Krajowego nowej partii - Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
Jerzy Szmajdziński był posłem na Sejm IX Kadencji, zasiadał w Prezydium Klubu Poselskiego PZPR. W Sejmie I Kadencji uczestniczył w pracach Komisji Obrony Narodowej, w latach 1993-1997 był jej przewodniczącym a od 1997 roku wiceprzewodniczącym.

W latach 1983-91 był członkiem Polskiego Komitetu Olimpijskiego, przez dwa lata pełnił funkcję jego wiceprezesa. W 1990 roku objął stanowisko wiceprezesa Stowarzyszenia "Pokolenia", a rok później - prezesa. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Krzysztof Putra - wicemarszałek Sejmu

Polityk Prawa i Sprawiedliwości, poseł od 2007 roku. W latach 2005-2007 był senatorem i wicemarszałkiem Senatu VI kadencji.

Od sierpnia 1980 roku działał w "Solidarności". W 1989 roku został wybrany do Sejmu z listy Obywatelskiego Komitetu Solidarność, a w 1991 roku - z listy Porozumienia Centrum. W partii tej był między innymi, prezesem zarządu wojewódzkiego. W 2001 roku był jednym z współzałożycieli Prawa i Sprawiedliwości.

Urodził się w 4 lipca 1957 roku. Ukończył Technikum Mechaniczne w Białymstoku. Działał w branżowych związkach zawodowych. Od 1975 do 1994 roku pracował jako robotnik w Fabryce Przyrządów i Uchwytów w Białymstoku. W 1990 roku objął funkcję prezesa zarządu wojewódzkiego Porozumienia Centrum. Obecnie sprawował funkcję prezesa PiS Regionu Podlaskiego. W latach 2002-2005 zasiadał w sejmiku podlaskim.

Krystyna Bochenek, wicemarszałek Senatu

Dziennikarka i polityk. Od 2004 roku była senatorem trzech kolejnych kadencji Senatu.

Urodziła się 30 czerwca 1953 roku. Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Śląskim. Od 1976 roku była dziennikarką Polskiego Radia Katowice. Od wielu lat współpracowała z prasą i telewizją. Zajmowała się upowszechnianiem kultury języka polskiego i popularyzacją zdrowia. Była inicjatorką ogólnopolskiego Dyktanda, imprezy promującej język polski, organizowanej w kraju i za granicą.

Krystyna Bochenek współtworzyła też pierwszą Wampiriadę, niekonwencjonalną akcję honorowego oddawania krwi oraz akcję Rzuć palenie. ęłęóProwadziła wiele licytacji na cele społeczne. ęłęóByła inicjatorką cyklicznej imprezy Zjazd Krystyn, dorocznego zgromadzenia pań noszących to imię.

W wyborach parlamentarnych w 2007 roku, po raz trzeci uzyskała mandat senatora. 5 listopada tego samego roku została powołana na stanowisko wicemarszałka Senatu VII kadencji.

Janusz Kochanowski - Rzecznik Praw Obywatelskich

Według rosyjskiego ministerstwa spraw nadzwyczajnych, na pokładzie maszyny znajdowało się 130 osób. Nikt nie przeżył.

Doktor Janusz Kochanowski był prawnikiem i dyplomatą, prezesem Fundacji "Ius et Lex". Specjalizował się w prawie karnym i administracyjnym, opublikował ponad sto artykułów w tych dziedzinach.

W 2004 roku startował z listy PiS do Parlamentu Europejskiego, jednak nie otrzymał mandatu. Dwa lata wcześniej był kandydatem PiS na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, ale w sejmowym głosowaniu przegrał z profesor Ewą Łętowską.
W styczniu 2006 roku został wybrany przez Sejm i Senat na urząd Rzecznika Praw Obywatelskich, z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości. Urząd objął 15 lutego 2006 roku, po złożonym ślubowaniu.

Janusz Kochanowski urodził się 18 kwietnia 1940 roku w Częstochowie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wykładał, a w 1980 roku obronił pracę doktorską.

W 1980 roku wstąpił do NSZZ Solidarność, do którego należał do 1991 roku. W latach 1989-91 był konsulem generalnym RP w Londynie. W kolejnych latach pełnił liczne funkcje eksperckie i doradcze, między innymi w senackiej Komisji Praw Człowieka i Praworządności i urzędzie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Lekarzy. Był też członkiem rządowych zespołów do spraw oceny tworzenia służby cywilnej oraz nowelizacji kodeksu karnego.

Od 2000 roku był prezesem Fundacji "Ius et Lex" oraz redaktorem naczelnym magazynu o tej samej nazwie. Wykładał na kilku zagranicznych uniwersytetach, we Freiburgu, w Augsburgu oraz The British Academy.

Janusz Kochanowski należał do wielu organizacji, w tym: Rotary Club of Warsaw, London Diplomatic Association oraz Transparency International.

Janusz Kurtyka - prezes Instytutu Pamięci Narodowej

Po utworzeniu IPN został pierwszym dyrektorem jego oddziału w Krakowie. W 2005 roku po rekomendacji przez Kolegium Instytutu, został wybrany przez Sejm na prezesa IPN.

Janusz Kurtyka od 2008 roku prowadził wykłady z zakresu historii ustroju Polski w krakowskiej Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum". Zawodowo był związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk oraz Państwową Wyższą Szkołą Wschodnioeuropejską w Przemyślu.

Był działaczem opozycji demokratycznej w okresie PRL, brał udział w zakładaniu Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1989-2000 pełnił funkcję przewodniczącego koła NSZZ "Solidarność" krakowskich placówek Instytutu Historii PAN.

Janusz Kurtyka został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Urodził się 13 sierpnia 1960 roku. Ukończył studia historyczne na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1995 roku obronił doktorat, a w 2000 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk historycznych.
Od 1985 roku był pracownikiem naukowym w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Wykładał w Chrześcijańskim Uniwersytecie Podziemnym.

Był autorem 140. publikacji, w tym kilku książek historycznych. Specjalizował się w historii średniowiecznej i wczesnonowożytnej oraz w dziejach polskiej konspiracji niepodległościowej po drugiej wojnie światowej. Pracował także w redakcji historycznej Wielkiej Encyklopedii PWN oraz nad Polskim Słownikiem Biograficznym. 

Władysław Stasiak - szef kancelarii prezydenta RP

Władysław Stasiak był wcześniej szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego oraz ministrem spraw wewnętrznych i administracji.

W latach 1993 - 2002 pracował w Najwyższej Izbie Kontroli, między innymi, jako wicedyrektor Departamentu Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Od listopada 2002 był zastępcą prezydenta Warszawy Lecha Kaczy?skiego. Odpowiadał za sprawy ochrony ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego, działalność Straży Miejskiej oraz ewidencję ludności, ochronę zdrowia, sport i kulturę fizyczną.

2 listopada 2005 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, odpowiedzialnego za nadzór nad policją, Strażą Graniczną oraz za Biuro Ochrony Rządu. Od 31 maja 2006 roku do 24 sierpnia 2006 roku był sekretarzem stanu w MSWiA. 24 sierpnia 2006 roku został powołany na stanowisko szefa Biura Bezpiecze?stwa Narodowego. Urodził się 15 marca 1966 roku.

Paweł Wypych - sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta

Od 1990 do 2003 roku był warszawskim radnym. W latach 1996-1999 pracował jako asystent w Zakładzie Kryminologii Instytutu Nauk Prawnych PAN, a następnie był dyrektorem Warszawskiego Centrum Pomocy Rodziny. Od 2002 roku pełnił funkcję dyrektora Biura Polityki Społecznej Urzędu miasta stołecznego Warszawy.

Od listopada 2005 do sierpnia 2006 był sekretarzem stanu w ministerstwie pracy i polityki społecznej, będąc Pełnomocnikiem Rządu do spraw Osób Niepełnosprawnych. W 2007 roku pełnił funkcję podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

W grudniu 2007 roku został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego do spraw pracy i polityki społecznej, a w kwietniu 2009 roku - sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta RP do spraw społecznych.
Urodził się 20 lutego 1968 roku.

Aleksander Szczygło - szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego

Był posłem na Sejm w latach 2001-2006 i 2007-2009 z ramienia Prawa i Sprawiedliwosci.

W 2007 roku był ministrem obrony narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Jako parlamentarzysta zajmował się głównie problematyką integracji europejskiej. W grudniu 2005 roku został sekretarzem stanu w ministerstwie obrony narodowej. Kiedy w sierpniu 2006 roku został szefem Kancelarii Prezydenta, złożył mandat poselski.

Aleksander Szczygło w latach 1990-1991 był asystentem senatora Lecha Kaczyńskiego w Biurze OKP w Gdańsku. W tym czasie był też specjalistą w biurze prawnym Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność". W latach 1991-1992 pracował jako specjalista do spraw legislacyjnych w kierowanym przez Kaczyńskiego Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, a po powołaniu Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli w 1992 roku, został dyrektorem gabinetu prezesa. W NIK pracował do 1995 roku.

Szczygło był doradcą Głównego Inspektora w Głównym Inspektoracie Pracy w 1997 roku. Później pracował jako dyrektor Departamentu Informacji i Kształcenia Europejskiego w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. W 2001 był doradcą prezesa zarządu PKO BP S.A.

Urodził się 27 października 1963 roku w Jezioranach w województwie warmińsko-mazurskim. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W 1996 roku ukończył studia podyplomowe z zakresu prawa i administracji publicznej w University of Wisconsin oraz odbył praktykę w Kongresie Stanów Zjednoczonych.

Mariusz Handzlik - podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP 

Od 1992 pracował jako doradca premiera do spraw polityki zagranicznej. Potem był pierwszym sekretarzem i radcą do spraw polityczno-wojskowych w Ambasadzie RP w Waszyngtonie. Od 2000 roku pełnił funkcję dyrektora Departamentu Polityki Eksportowej, a od 2001 roku - wicedyrektora w Departamencie Polityki Bezpieczeństwa MSZ. Następnie był ambasadorem tytularnym i przewodniczącym Reżimu Kontrolnego Technologii Rakietowych w Paryżu. W latach 2004-2005 był radcą-ministrem w Stałym Przedstawicielstwie RP przy Narodach Zjednoczonych w Nowym Jorku.

Urodził się 11 czerwca 1965 roku. Ukończył studia na Wydziale Nauk Społecznych KUL na kierunku socjologia ze specjalizacją stosunki międzynarodowe. Uzyskał także wykształcenie uzupełniające w ramach Szkoły Nauk Społecznych Uniwersytetu Wiedeńskiego, Uniwersytetu Genewskiego, Uniwersytetu w Cranfeld oraz Centrum Handlu i Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Georgii.

Mariusz Handzlik odbył staże zawodowe w Komisji Spraw Zagranicznych Izby Reprezentantów i Komisji Stosunków Międzynarodowych Senatu Stanów Zjednoczonych, w Instytucie Rozwoju Społecznego ONZ oraz Stałym Przedstawicielstwie RP przy Kwaterze Głównej NATO w Brukseli.

Został odznaczony przez Sekretarza Obrony USA Medalem za Wybitną Służbę Publiczną w 2000 roku.

Stanisław Komorowski - podsekretarz stanu w ministerstwie obrony narodowej

Urodził się 18 grudnia 1953 roku. Z wykształcenia był fizykiem, ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1985 uzyskał stopień doktora nauk fizycznych. W latach 1978-1990 był pracownikiem naukowym Instytutu Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk.

W 1991 roku zajmował stanowisko kierownika wydziału i dyrektora biura kadr ministerstwa spraw zagranicznych. W latach 1994-1998 pełnił funkcję ambasadora Polski w Hadze w Holandii, a od 1999 do 2004 roku - ambasadora Polski w Londynie w Wielkiej Brytanii.

Od 2005 do 2006 roku pełnił funkcję podsekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. 26 listopada 2007 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w ministerstwie obrony narodowej.

Andrzej Kremer - podsekretarz stanu w ministerstwie spraw zagranicznych

Od 1991 był związany z ministerstwem spraw zagranicznych. Był wicekonsulem i konsulem w Hamburgu, następnie kierownikiem Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Bonn. Od 2005 roku ponownie pracował w ministerstwie spraw zagranicznych w kraju, między innymi jako dyrektor Departamentu Prawno-Traktatowego. 10 marca 2008 został wiceministrem w MSZ. Od 27 listopada 2009 wchodził w skład Rady Polskiego Instytu Spraw Międzynarodowych.

Urodził się 8 sierpnia 1961 roku. W 1984 roku uęłęókończył studia na wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1986 roku zdał egzamin sędziowski, w 1993 otrzymał tytuł doktora nauk prawnych. W 1983 został pracownikiem naukowym Instytutu Historyczno-Prawnego, a w 1989 Katedry Prawa Rzymskiego na Uniwersytecie w Bochum.

Tomasz Merta - podsekretarz stanu w ministerstwie kultury

Historyk myśli politycznej i publicysta. Od 2005 roku pełnił też funkcję Generalnego Konserwatora Zabytków.

Był doradcą ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego. Od 2001 do 2002 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Dziedzictwa Narodowego.

Należał do współautorów programu Prawa i Sprawiedliwości w dziedzinie kultury. Zasiadał w radzie "IV Rzeczypospolitej" oraz w radzie programowej Muzeum Powstania Warszawskiego.

W 2005 należał do Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich w 2005 roku.

Urodził się 7 listopada 1965 roku. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, studia podyplomowe Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk oraz doktoranckie na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Był konsultantem merytorycznym w Centrum Edukacji Obywatelskiej, współautorem programów nauczania i podręczników do wiedzy o społeczeństwie, historii i przedsiębiorczości oraz metodycznych poradników dla nauczycieli. Związany ze środowiskiem krakowskiego Ośrodka Myśli Politycznej.

Był także współautorem książek publicystycznych, publikował artykuły w prasie codziennej oraz periodykach. 

Andrzej Przewoźnik - Sekretarz Generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

Zainicjował budowę polskich cmentarzy wojennych między innymi w Katyniu, Miednoje i w Charkowie oraz kilku innych nekropoli mających na celu oddanie hołdu Polakom, ofiarom totalitaryzmu w latach 1939-1956 w Polsce i poza nią, między innymi w Uzbekistanie i Kazachstanie. Uczestniczył w pracach, które doprowadziły do odbudowy i otwarcia Cmentarza Obrońców Lwowa na Ukrainie. Andrzej Przewoźnik był także zaangażowany w budowę cmentarza i pomnika upamiętniającego ofiary zbrodni w Jedwabnem.

Zajmował się organizacją wielu znaczących uroczystości rocznicowych, między innymi obchodów 60. rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu-Brzezince, 60. rocznicy powstania w Getcie Warszawskim oraz 60. rocznicy mordów dokonanych na Polakach na Wołyniu.

Andrzej Przewoźnik urdził się 13 maja 1963 roku. Był absolwentem Wydziału Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

W latach 1994-1998 roku pełnił funkcję Wiceprzewodniczącego i Sekretarza Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Katyńskiej przy premierze.

Był członkiem Polsko-Brytyjskiej Komisji Historycznej do spraw akt wywiadu polskiego w latach drugiej wojny światowej, a także Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS. Jest również członkiem Rady Muzealnej Państwowego Muzeum KL Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu-Brzezince oraz członkiem Rady Programowej Muzeum Powstania Warszawskiego. Współtworzył Fundację Archiwum Polski Podziemnej 1939-1956 w Warszawie.

Był autorem wielu publikacji naukowych i artykułów publicystycznych dotyczących między innymi, problematyki katyńskiej oraz Polskiego Państwa Podziemnego. Redagował też wydawnictwa o tematyce katyńskiej.

Andrzej Przewoźnik został odznaczony między innymi, Srebrnym Krzyżem Stowarzyszenia Kombatantów Polskich w Wielkiej Brytanii i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Joanna Agacka-Indecka - Przewodnicząca Naczelnej Rady Adwokackiej

Urodzona 18 grudnia 1964  w Łodzi. Adwokat, w latach 2007–2010 prezes Naczelnej Rady Adwokackiej.

W 1988 ukończyła prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Do 2001 pracowała na tej uczelni jako asystent w Katedrze Postępowania Karnego. Na początku lat 90. przebywała w Stanach Zjednoczonych, praktykując m.in. w Biurze Obrońców z Urzędu w Chicago.

W 1996 po odbytej aplikacji uzyskała uprawnienia adwokat. W 2001 weszła w skład Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi, w 2004 pełniła przez kilka miesięcy – gdzie zapoczątkowała prace Komisji Prawnej oraz cykl Ogólnopolskich Konferencji Komisji Prawnych okręgowych rad adwokackich. Od maja do grudnia 2004 sprawowała funkcję zastępcy dziekana tej rady. W tym samym roku została wiceprezesem Naczelnej Rady Adwokackiej, a 2007 krajowy zjazd adwokatury wybrał ją na prezesa NRA. W 2010 weszła w skład Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego działającej przy Ministerstwie Sprawiedliwości.

W 2009 odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Grażyna Gęsicka - przewodnicząca klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości

Była ministrem rozwoju regionalnego w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, posłanką na Sejm VI kadencji.

W rządzie AWS pełniła funkcję wiceministra pracy i polityki społecznej. Odpowiadała za programy wspierające zatrudnienie finansowane ze źródeł zagranicznych, sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz za wdrożenie w Polsce Europejskiego Funduszu Społecznego.

Wcześniej pracowała w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, Funduszu Współpracy oraz Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw.

W latach 1990-1997 wykonywała ekspertyzy z zakresu problematyki rozwoju lokalnego i regionalnego między innymi, dla Komisji Europejskiej, Banku Światowego, rządu, Sejmu oraz władz lokalnych i regionalnych. W sierpniu 2001 roku została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

W wyborach parlamentarnych w 2007 roku uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości. W styczniu 2010 roku została przewodniczącą Klubu Parlamentarnego PiS.

Urodziła się 13 grudnia 1951 roku.

Urodził się 17 lutego 1960 roku. Był z wykształcenia ekonomistą. Po raz pierwszy został wybrany na posła w wyborach w 2001 roku. W Sejmie V kadencji był przewodniczącym Komisji Spraw Wewnętrznych i Administracji i wiceszefem Klubu Parlamentarnego PO.

W wyborach parlamentarnych z 2007 roku po raz trzeci został posłem, otrzymując najlepszy indywidualny wynik w okręgu wyborczym i ponownie obejmując funkcję wiceprzewodniczącego klubu parlamentarnego. Był wiceprzewodniczącym zarządu PO w województwie śląskim.

Stefan Melak - przewodniczący Komitetu Katyńskiego

Działacz niepodległościowy okresu PRL, dziennikarz.

Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Był uczestnikiem wydarzeń marcowych 1968 roku. Kilka lat później, razem z braćmi, założył Krąg Pamięci Narodowej. W 1979 roku z jego inicjatywy oraz księdza Wacława Karłowicza, powstał Konspiracyjny Komitet Katyński.

Stefan Melak był internowany przez władze PRL za działalność antykomunistyczną oraz udział w zjazdach "Solidarności". Po zwolnieniu aktywnie uczestniczył w działalności podziemnej związku, między innymi zajmując się wydawaniem w tzw. "drugim obiegu" książek o tematyce katyńskiej. Był wydawcą i redaktorem konspiracyjnego Wydawnictwa Polskiego, organizatorem druku i kolportażu wielu tytułów prasy podziemnej "Solidarności".

Z jego inspiracji w 1991 roku w Miednoje i Charkowie postawiono krzyże upamiętniające Polaków zamordowanych przez NKWD w 1940 roku.

Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Urodził się 13 sierpnia 1946 roku. 

Czesław Cywiński - prezes Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej

Kkombatant, żołnierz AK, podpułkownik Wojska Polskiego. Był współinicjatorem wielu akcji, upamiętniających działalność AK w kraju i na świecie.

Podejmował wiele działań prowadzących do kształtowania postaw patriotycznych. Organizował sesje historyczne, zakładał kluby historyczne, zabiegał o produkcję filmów dokumentalnych o tematyce walk o niepodległość. Dążył do zapewnienia opieki socjalnej i medycznej weteranom AK.

Urodził się 10 marca 1926 roku w Wilnie. Działalność niepodległościową podczas drugiej wojny światowej rozpoczął jako gimnazjalista w organizacji wileńskiej Związku Wolnych Polaków. Był uczestnikiem operacji "Ostra Brama". Został aresztowany w 1944 roku przez wkraczających na ziemie polskie Sowietów.

Wywieziono go do łagrów, gdzie spędził 2 lata. Po powrocie do kraju ukończył Politechnikę i został inżynierem budownictwa. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. 

Maciej Płażyński - prezes Stowarzyszenia "Wspólnota Polska"

Prawnik i polityk, wcześniej wojewoda gdański i marszałek Sejmu. Był jednym z założycieli Platformy Obywatelskiej i przewodniczącym jej klubu parlamentarnego, posłem na Sejm, senatorem i wicemarszałkiem Senatu.

W latach 1997-2001 był marszałkiem Sejmu. Zasiadał też w komisji odpowiedzialności konstytucyjnej. Do Sejmu dostał się w 1997 roku z listy AWS, a cztery lata później z Platformy Obywatelskiej. Z partii tej odszedł w 2003 roku.

W maju 2008 roku został wybrany na prezesa Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" w Warszawie. Zastąpił na tym stanowisku Andrzeja Stelmachowskiego.

Maciej Płażyński urodził się 10 lutego 1958 roku. W 1980 roku był współzałożycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów, a następnie przewodniczącym Zarządu Uczelnianego NZS. Działał też w Ruchu Młodej Polski.
Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 kierował strajkiem okupacyjnym na Uniwersytecie Gdańskim, później był aktywnym działaczem podziemia solidarnościowego.

Współzakładał gdański Kongres Liberałów, a w 1990 roku został członkiem konserwatywno-liberalnego ugrupowania Koalicja Republikańska, przekształconego póżniej w Partię Konserwatywną. Jako kandydat ugrupowań solidarnościowych, został mianowany przez premiera Tadeusza Mazowieckiego wojewodą gdańskim. Funkcję tę pełnił do 1996 roku.