Przez wiele lat Ameryka Łacińska w większości analiz była niedowartościowanym obszarem postrzeganym jako wyłączna strefa wpływów Stanów Zjednoczonych. Od pewnego czasu ten obraz ulega zmianie, region umacnia swoje znaczenie, a o dobre kontakty z krajami latynoamerykańskimi zabiegają prawie wszystkie najważniejsze państwa świata.

Trudno o żyźniejszą glebę dla rozwoju prawicowej ekstremy niż dzisiejsze Węgry, kraj historycznych resentymentów, gospodarczej recesji i kryzysu władzy.

Postkomunistyczne status quo to dla populistów wyzwanie. Rumunia zna kilka przykładów aby to potwierdzić.

W większości demokratycznych państw dzisiejszej Europy istnieją partie skrajne prawicowe. Jednak ich sytuacja w Niemczech jest szczególna biorąc pod uwagę historię XX wieku. NPD jest obecnie ugrupowaniem nieliczącym się na scenie politycznej. Warto jednak przyjrzeć się uważnie jej historii i potencjałowi.

Postęp i wolność – te hasła są wypisane najczęściej na sztandarach partii, którym przypinana jest łatka prawicowo-populistycznych. Norweska „odnoga” tego zjawiska stawia przede wszystkim na tę pierwszą wartość, co wyraziła w nazwie – Fremskrittspartiet – Partia Postępu (Frp). Wolność w jej pojmowaniu jest już jednak nieco bardziej limitowana.

Podczas ostatnich wyborów regionalnych we Francji słychać było także głosy obrońców „europejskich wartości”. Tutaj skrajna prawica to nie tylko Le Pen.