Wygląda na to, że żyjemy w politycznym okresie przejściowym państwa rosyjskiego. Bojarzy właśnie golą brody, kraj zaczyna się modernizować i będzie nabierał krzepy w cieniu europejskich pieniędzy.
Po pierwsze. Dlaczego tak wielu denerwuje wsparcie udzielane obecnie Grecji, skoro niedawno wydawano miliardy na ratowanie banków?
Od przeszło 350 lat w ukraińskiej myśli politycznej dominuje przekonanie, że wybór gwarantujący własnego hetmana (prezydenta) i zachowanie majątków ziemskich przez starszyznę kozacką (interesy oligarchów) to właściwa droga dla Ukrainy.
Nie ma to jak rozpocząć tydzień od weekendu. Zwykle na początku maja dzieje się niewiele – wymiana uprzejmości i obchody. W Polsce zbieranie podpisów i licytowanie liczby autografów. Mniej fasadowo zagranicą.
Oszałamiające sukcesy Rosji w polityce międzynarodowej zostały przeoczone przez polskie media w obliczu smoleńskiej tragedii. Konsekwencja w podejmowaniu działań geoekonomicznych i geostrategicznych prowadzonych przez Kreml zaczyna przynosić owoce.
Podpisane 21 kwietnia br. w Charkowie umowy w sprawie przedłużenia stacjonowania rosyjskiej Floty Czarnomorskiej w Sewastopolu do 2042 roku w zamian za obniżkę dostarczanego Ukrainie gazu wyzwoliły duże emocje i skrajne oceny.
David Cameron wygrał wybory w Wielkiej Brytanii. David Cameron przegrał wybory w Wielkiej Brytanii. Wbrew pozorom oba zdania są prawdziwe. Lider konserwatystów wygrał, ponieważ zwyciężył w większości okręgów, natomiast przegrał, ponieważ do utworzenia rządu większościowego zabrakło 20 mandatów.
Wielka Brytania już po wyborach. Wydaje się jednak, że wyniki niewiele rozwiązały. Najtrudniejsze dopiero przed Downing Street
Tydzień przed weekendem majowym obfitował w ciekawe wydarzenia związane z polityką historyczną na dwóch krańcach południa Europy – w Hiszpanii i Turcji. Z cienia kryzysu greckiego i rosnących emocji przed brytyjskimi wyborami parlamentarnymi wyraźnie wybijały się też kontrowersje wokół objęcia przez Aygül Özkan, Niemki pochodzenia tureckiego stanowiska minister ds. sp…
