Ostatnia wizyta Wiktora Juszczenki w Brukseli skłania do podsumowania polityki europejskiej Kijowa w minionym pięcioleciu. A ta przypomina waśnie skazanych na siebie kochanków, którzy zamiast poddać się sile namiętności, boczą się i grymaszą.
Wprawdzie pióro pisać nie chciało, ale ostatecznie Lechowi Kaczyńskiemu udało się ratyfikować traktat lizboński. Z pewnym poślizgiem opuściliśmy klub europejskich maruderów, a co istotne, poczyniony został przedostatni krok na drodze do ostatecznego ustalenia warunków, na jakich działać będzie polska prezydencja w 2011 roku.
Kilka dni temu Wieżę Eiffla ubrano w barwy Turcji – symbol wydarzeń promujących w Paryżu kulturę Gwiazdy i Księżyca. Jednak wizyta prezydenta Abdullaha Gula to nie tylko ekspozycje i wystawy. To kolejny rozdział jednej z książek z nowej, międzynarodowej biblioteki Sarkozy’ego.
Po siedmiu miesiącach Rada Najwyższa wypełniła wakat na stanowisku ministra spraw zagranicznych. Tymczasem osoba nowego szefa dyplomacji nie rozwiewa wątpliwości, na jaki kurs w polityce zewnętrznej zdecyduje się wreszcie Ukraina. I – jak się zdaje – właśnie o to chodziło.
Czas najwyższy, aby ktoś kopnął wreszcie w piedestał, na którym do tej pory prężył się Święty Silvio z Ancore. Wypada chyba życzyć, by nie tylko Włosi, ale i cała Europa miała już berlusconizm za sobą.
Ostatnia wysoka aktywność serbskiej dyplomacji skłania do przemyśleń. Po nawiązaniu strategicznego partnerstwa z Chinami, Serbia ponownie chce odgrywać rolę pomostu między Wschodem a Zachodem, zręcznie balansując między Brukselą, Waszyngtonem, Moskwą i Pekinem.
