W połowie kwietnia Rosja oficjalnie ogłosiła koniec kampanii antyterrorystycznej w Czeczenii, która zbierała swoje krwawe żniwo przez prawie 10 lat. Losy Czeczenów spoczęły teraz całkowicie w rękach Ramzana Kadyrowa, człowieka prowadzącego wojnę z własnym narodem.
Od połowy marca, narastające od kilku miesięcy protesty społeczne we Francji wzbogaciły się o nową formę walki – porywanie, branie na zakładników, przetrzymywanie przez strajkujące załogi menedżerów i szefów zakładów.
Trzydzieści lat temu premierem Wielkiej Brytanii po raz pierwszy została kobieta. Po dwóch kolejnych wygranych wyborach, ponad dekadzie na stanowisku premiera i kolejnych 20 latach od rezygnacji… niewiele się zmieniło.
Francja jest jednym z dwudziestu dziewięciu państw świata zagrożonych epidemią grypy A (H1N1) w rozumieniu wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia.
Wielokrotnie mogliśmy czytać o bierności i głębokich podziałach wśród naszych sąsiadów zza Buga. Jak jednak Białorusini czy Ukraińcy mają wierzyć w Europę, jeśli ta pokazuje im co chwila, że są jej niepotrzebni lub obojętni?
Niedawno prezydent Dmitrij Miedwiediew powiedział, że ekstremizm stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa Rosji. Teza włodarza Kremla coraz bardziej znajduje potwierdzenie w rzeczywistości.
XXI wiek niesie ze sobą wiele nowych wyzwań, lecz duża ich część jest stricte powiązana z niepohamowanym rozwojem technologicznym. Cyber-ataki na Estonię, Litwę i Gruzję były tego groźnym memento.
Ukraina przypomina nijako dziecko, które kroczy we mgle raz w stronę Wschodu, raz Zachodu. Wszystko zależy od tego, kto sprawuje władzę i jakie partykularne interesy reprezentuje. Pytanie jest, jak długo można balansować na politycznej i ekonomicznej linie?
Czy powrót Francji do struktur NATO jest akcją o charakterze czysto reklamowym, mającą przywrócić Paryżowi miejsce na międzynarodowej arenie, czy też przemyślanym działaniem „Sarkozy’ego-Amerykanina”, pragnącego zakończyć raz na zawsze erę gaullizmu?
