Wszystko wskazuje na to, że na Litwie mamy polityczny przełom. Wybory prezydenckie mogą oznaczać odejście Litwy od prowadzenia aktywnej polityki antyrosyjskiej.
Oblicze Wiktora Juszczenki w 2004 roku podczas protestów na Majdanie nie wieszczyło, że już wkrótce celem tych samych, bezgranicznie popierających go osób, będzie jak najszybsze pozbawienie go wszelkiej władzy.
Na fali przyznawania sobie różnych praw, głowa Francji wypracowała kolejne. Zahipnotyzowała bossów przemysłu rozrywkowego, żeby zalegitymizować inwigilację obywateli pod płaszczykiem „walki z piractwem”. Orwell przewraca się w grobie.
Proces wyłaniania składu Sądu Konstytucyjnego po raz kolejny pokazał problemy kosowskiej państwowości. Brak integracji mniejszości serbskiej oraz partyjne spory skutecznie hamują proces budowy instytucji państwowych.
W kotle bałkańskim wrzało zawsze i wielu się nań poparzyło. Mimo to do ingerencji w sprawy skłóconych i ciągle mnożących się tworów, mniej lub bardziej za państwa uznawanych, chętnych nigdy nie brakowało. Teraz czas na UE.
Telewizyjne ocenzurowanie gwizdów Katalończyków i Basków, podczas wykonywania hymnu Hiszpanii w finale Pucharu Króla, zakończyło się dymisją jednego z dyrektorów hiszpańskiej TVE. Zupełnie słusznie.
Rosnące zaangażowanie naszego kraju w kampanię afgańską oraz geograficzna bliskość z miejscami lokalizacji komórek terrorystycznych w Niemczech sprawiają, że Polska wydaje się naturalnym obiektem zainteresowania islamistów.
Sojusz Damaszku z Teheranem to zagrywka wyłącznie taktyczna, wymuszona przez sytuację międzynarodową. Wkrótce układ sił na Bliskim Wschodzie może zmienić się w sposób diametralny.
Nawet konsekwentni eurosceptycy mogą w obliczu problemów gospodarczych zacząć być mniej sceptyczni w swoich poglądach na integrację europejską. Ewidentnie z takim przypadkiem mamy w kwestii Islandii, która zaczęła coraz częściej i poważniej mówić o członkostwie w UE.

