Misje UE w Afryce

• misje ue w afryce
• _pe24
• _ue

Misje UE w Afryce

„(...) w czerwcu 2003 r. Unia Europejska rozmieściła 1800 żołnierzy w Demokratycznej Republice Kongo w ramach operacji Artemis. Pomimo jej ograniczonej wielkości i zakresu, misja ta miała ogromne znaczenie, jako że była pierwszą operacją wojskową UE związaną z rozmieszczeniem sił poza Europą, a także była autonomicznym przedsięwzięciem zorganizowanym bez odwoływania się do aktywów NATO, ogłoszonym z krótkim wyprzedzeniem i realizowanym w niebezpiecznym terenie.”
Lionel Ponsard, doradca ds. badań w Akademii Obrony NATO w Rzymie

EUSEC w Demokratycznej Republice Konga

Na prośbę zgłoszoną przez rząd Demokratycznej Republiki Konga, Unia Europejska zdecydowała się ustanowić unijną misję doradczą na rzecz przywrócenia bezpieczeństwa w DRK. Na czele unijnej misji w Demokratycznej Republice Konga stoi od 1 marca 2008 roku Michel Sido. Zastąpił on na tym stanowisku Pierre-Michel Joana. Początek misji sięga 8 czerwca 2005 roku.
Liczebność misji sięga 40 osób.

EU SSR w Guinea – Bissau

Unia Europejska zdecydowała się powołać misję EU SSR Guinea - Bissau w celu wsparcia reformy systemu bezpieczeństwa Gwinei. Misja odbywa się przy współudziale władz Gwinei Bissau na zasadach partnerstwa. Faza przygotowawcza misji rozpoczęła się w marcu 2008 roku. Faza implementacyjna zainaugurowana zostanie w maju br.

Misja ta jest spójna z dotychczasową polityka Unii Europejskiej w stosunku do Gwinei Bissau i komplementarna wobec działań Europejskiego Funduszu Rozwoju i innych działań UE.Obecnie na czele misji stoi generał Esteban Verástegui. W misji udział bierze 15 osób wspieranych przez personel pomocniczy.

EUFOR TCHAD/RCA

28 stycznia 2008 roku Unia Europejska zatwierdziła projekt operacji wojskowej we Wschodnim Czadzie i Północno - Wschodniej Republice Afryki Środkowej. Podjęcie decyzji o prowadzeniu tej operacji prze Unię Europejską wiązało się ze zwiększeniem stopnia intensywności dotychczasowych działań i zaangażowania UE w wysiłki na rzecz uporania się z kryzysem w Darfurze. W październiku 2007 roku zadecydowano, że dowódcą unijnych sił będzie generał Patrick Nash. To największa w dotychczasowej historii międzynarodowa operacja militarna prowadzona w Afryce przez Unię Europejską.

14 państw członkowskich Unii zadeklarowało wysłanie swych reprezentantów w rejon działań, a  przedstawiciele 22 krajów UE będą obecni w centrali operacyjnej EUFOR TCHAD/RCA w Mont Valerien we Francji.

Cele jakie stawia się przed EUFOR TCHAD/RCA to ochrona cywilów w niebezpieczeństwie: w szczególności uchodźców oraz wysiedleńców; ułatwianie dostaw pomocy humanitarnej i swobodnego przepływu personelu akcji humanitarnych, a generalizując: zwiększanie poziomu bezpieczeństwa na obszarze działań misji; ochrona personelu ONZ, ich urządzeń, instalacji oraz wyposażenia; zapewnianie bezpieczeństwa i swobody przepływu personelowi ONZ i powiązanym z nim osobom.

EUPOL w Demokratycznej Republice Konga

Misja EUPOL RD CONGO stanowi kontynuację misji EUPOL-KINSHASA - pierwszej misji policyjnej UE w Afryce, która dobiegła końca 30 czerwca 2007 roku. Misja ta dotyczy kwestii wspomożenia Demokratycznej Republiki Konga w dziele reformy sektora bezpieczeństwa. W skład misji wchodzą zarówno policjanci, jak i znawcy prawa oraz eksperci w kwestii bezpieczeństwa, praw człowieka, praw dziecka. Misja dysponuje także kompetencjami dodatkowymi w zakresie równego statusu mężczyzn i kobiet.

Jak ocenia prof. Zięba: „Misje afrykańskie – ich skuteczność jest problematyczna, ale pokazują, że właściwie UE jest tam potrzebna. Na przykład misja Artemis w Demokratycznej Republice Konga, latem 2003, była misją udaną i przeprowadzoną przez Unię samodzielnie, bez NATO. Ta misja pokazała już jedną ciekawą rzecz – że nie trzeba wielkich sił, lecz sił dobrze wyszkolonych. Dlatego parę miesięcy później zaczęto budować tzw. grupy bojowe, jako te typowe dla szybkiego reagowania w czasie kryzysu”.  

Z kolei prof. Krzysztof Kubiak z Dolnośląskiej Szkoły Wyższej mówi: „tylko jedna uwaga – wejście np. po wybuchu wulkanu w Gomie, budowa obozów bezpieczeństwa dla uchodźców to jest ok. 4 miesiące - wycofujemy się, trąbimy wielki sukces. Zabezpieczamy wybory w Kongo, wygrywa Joseph Kabila, wycofujemy się – jest ok. Jeżeli te działania miałyby naprawdę przynieść jakiś efekt, musiałyby przybrać formę pewnej długoterminowej, niezwykle kosztownej, ryzykownej politycznie strategii, którą niekiedy nazywano statebuilding. Tylko tu się rodzi ryzyko – czy statebuilding to nie jest rekolonizacja?”